Środa po I niedzieli Wielkiego Postu
Odpocznijcie trochę

Kochani moi!

Każdy z nas cieszy się swymi osiągnięciami.
Najładniej czynią to dzieci,
kiedy opowiadają, co dziś było w szkole,
o co pani pytała,
"a ja wszystko wiedziałem" itd.

Podobnie zachowali się ci dorośli uczniowie
i Apostołowie posłani na pierwsze misje.
Święty Marek pisze o tym krótko,
ale więcej możemy dopowiedzieć sobie
swoją wyobraźnią
i apokryficznymi opowiadaniami.

Apostołowie wrócili do Jezusa
i opowiadali Mu o wszystkim,
czego dokonali i czego nauczali...

Jak nawoływali wszystkich do nawrócenia,
jak wyrzucali złe duchy,
jak wielu chorych uzdrowili,
namaszczając ich przedtem olejem.

A Jezus rzekł do nich:
Odejdźcie teraz sami na osobność
i odpocznijcie trochę:
Było tam bowiem tak wielu
przychodzących i odchodzących,
że nawet na posiłek nie mieli czasu.

Skąd ja to znam?
Rano spowiedź, Msza Święta, lekcje w szkole.
Zimą kolęda, pogrzeb wypadł,
interesanci czekają,
jeszcze do chorego.
Wracam wieczorem;
ani na posiłek,
ani na pacierz nie ma czasu.
A Wy, Czcigodni, myślicie:
Jak to, ksiądz
nie ma czasu?
Co on robi?

Dobrze, że Pan Jezus mnie rozumie
i podpowiada:
Chłopie, odpocznij trochę!

Nie piszą w Ewangeliach,
kiedy Pan Jezus się uśmiechał,
ale tak sobie wyobrażam,
że gdy Apostołowie opowiadali,
jak się to napracowali bardzo,
to Pan Jezus się uśmiechnął.

Dzieciaki duże i stare!
To się jeszcze nie zaczęło.
Nie będziecie mieli czasu
ani na jedzenie, ani na spanie.

Księże!
Pojedź na urlop, koniecznie!
Musisz choć jedną noc do końca odespać.
Zapomnij, skąd jesteś
i jak się nazywasz.

Poćwicz trochę.
Strać trochę na wadze,
sercu będzie lżej.
Zrób badania,
bo lekarze nie mogą wskrzeszać,
ale uleczyć mogą!

Popatrz trochę na zachody słońca,
na ptaki niebieskie i na kwiaty polne.
Powiesz w niedzielę ładne kazanie,
aż zadziwią się parafianie:
Skąd mu ta mądrość?
Odpocząłem trochę!

ks. Tymoteusz