logo
logo

Zdjęcie: Mateusz Marek/ Nasz Dziennik

Jak żyć po bierzmowaniu?

Poniedziałek, 6 listopada 2017 (16:03)

Homilia ks. bp. Ignacego Deca wygłoszona w sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II na rozpoczęcie sympozjum Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Świeckich i Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu na temat „Jak żyć po bierzmowaniu?”.

Wstęp

Czcigodny Ojcze Andrzeju, kustoszu tego sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II!

Magnificencjo, Czcigodny Ojcze Zdzisławie, rektorze Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu wraz z przedstawicielami wspólnoty akademickiej tejże uczelni!

Wszyscy czcigodni bracia kapłani i osoby życia konsekrowanego!

Drodzy prelegenci, uczestnicy i goście dzisiejszego sympozjum zorganizowanego przez Wyższą Szkołę Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu oraz Radę Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Świeckich!

Drodzy bracia i siostry w Chrystusie!

Znana jest nam już od dłuższego czasu wielka aktywność tutejszej Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu. Kształci ona i wychowuje według najlepszych standardów młodzież tu studiującą, a poprzez organizowane tu sympozja i sesje naukowe krajowe i międzynarodowe promieniuje stąd na cały nasz Kościół i nasz Naród. Podziwiamy tę aktywność i za nią szczerze dziękujemy. Ma ona dzisiaj dla Kościoła w Polsce ogromne znaczenie.

Wyrażam wielką radość i zarazem wdzięczność, że dzisiaj w ten nurt sympozjalny tutejszej uczelni może sie włączyć Rada Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Świeckich. W czasie naszej sesji chcemy się pochylić na sposobem uaktywnienia apostolstwa, wynikającego z przyjęcia sakramentu bierzmowania. Problematyka ta łączy się z ogólnopolskim programem duszpasterstwa, jaki został nakreślony na najbliższe dwa lata. W niniejszej homilii chciałbym ten program przypomnieć i połączyć go z przesłaniem dzisiejszego Słowa Bożego.  

 

1. Przed nami nowy program duszpasterski 

W tym roku 2017, przed pierwszą niedzielą Adwentu, kończy się w Polsce czteroletni program duszpasterski, który obejmował lata 2013-2017. Hasłem tego programu były słowa „Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa”. Przypomnę, że w poszczególnych latach towarzyszyły nam następujące hasła: rok 2013/2014 – „Wierzę w Syna Bożego”; rok 2014/2015 – „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”; rok 2015/2016 – „Nowe życie w Chrystusie” oraz rok obecny 2016/2017 – „Idźcie i głoście”. Program ten miał związek z sakramentem chrztu, jako że w roku 2016 świętowaliśmy 1050. rocznicę chrztu Polski. Od pierwszej niedzieli Adwentu, tj. od 3 grudnia 2017 roku, Kościół w Polsce podejmuje nowy, tym razem dwuletni program duszpasterski pod hasłem: „Duch, który umacnia miłość”. Program ten ma być kontynuacją programu poprzedniego. Hasłem pierwszego roku tego programu – na rok 2017/2018 – będą słowa: „Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”, zaś roku następnego – 2018/2019 – „W mocy Ducha Świętego”. Tematyka roku pierwszego będzie skoncentrowana wokół odkrywania osoby Ducha Świętego i Jego darów, zaś w drugim roku akcent będzie położony na misję, jaka wynika z przyjęcia sakramentu chrztu i sakramentu bierzmowania, a więc nastąpi koncentracja wokół obowiązku dawania świadectwa o Chrystusie w mocy Ducha Świętego. Jak łatwo zauważyć, zapowiedziany program duszpasterski będzie związany z sakramentem bierzmowania, gdyż jest to główny sakrament związany z osobą i działaniem Ducha Świętego. O ile poprzedni program, związany był przede wszystkim z rodziną, gdyż ona jest miejscem przychodzenia na świat dzieci i jest dla nich pierwszą szkołą wychowania, o tyle program, który staje przed nami, będzie związany przede wszystkim z młodzieżą, która na co dzień przebywa w dwóch społecznościach: w rodzinie i w szkole i która w trakcie swojej formacji religijnej przygotowuje się i przyjmuje sakrament bierzmowania, sakrament dojrzałości chrześcijańskiej.

Warto podkreślić, że program ten wychodzi naprzeciw zapotrzebowaniu duszpasterskiemu, jako że sakrament bierzmowania znajduje się obecnie w niemałym kryzysie. Ten kryzys wyraża się w tym, że coraz mniej młodych ludzi go przyjmuje oraz że niektórzy z młodych po jego przyjęciu rozstają się z Kościołem, a dokładniej z edukacją chrześcijańską i z regularnym spełnianiem praktyk religijnych, przede wszystkim przestają się codziennie modlić, uczęszczać w niedzielę na Mszę św. i regularnie przystępować do sakramentu pojednania i pokuty. Dla części młodzieży motywem przyjęcia tego sakramentu staje się obawa, że mogą być potem kłopoty przy zawieraniu sakramentu małżeństwa.

Problem jest poważny i narasta. Ktoś powiedział z gorzką ironią: co zrobić, aby bierzmowanie nie było uroczystym pożegnaniem z Kościołem, lecz szczególnym bodźcem i drogą do zaangażowania się w apostolstwo świeckich? To pytanie zadawała sobie Komisja Apostolstwa Świeckich, kierowana przez ks. kard. Karola Wojtyłę, a potem przez ks. kard. Franciszka Macharskiego wraz z całym Episkopatem Polski. Stawiała sobie to pytanie wkrótce po Soborze Watykańskim II. Kontekst eklezjalny i społeczny był wtedy jednak nieco inny od dzisiejszego. Soborowe przypomnienie o powszechnym powołaniu do świętości stanowiło mocną inspirację w przepowiadaniu i nadawało zdecydowany rys posłudze duszpasterskiej. W ramach odnowy liturgicznej wprowadzano nowe obrzędy sakramentu bierzmowania, a wraz z nimi starano się uwydatnić powołanie świeckich do apostolstwa jako konsekwencję sakramentu bierzmowania, ściśle związanego z sakramentem chrztu. Inne – drastycznie ograniczone, utrudniane i kontrolowane – były możliwości pracy duszpasterskiej z młodzieżą. Inne też były postawy życiowe młodzieży i jej stosunek do Kościoła. W ostatnich dziesiątkach lat komunistyczne czasy agresji wobec Kościoła i religii przeobraziły się w Europie Środkowo-Wschodniej w czasy liberalizmu, relatywizmu i subiektywizmu religijnego. Wprawdzie cieszymy się dzisiaj  większą wolnością zewnętrzną. Nikt nam nie zabrania uczęszczać na niedzielną Mszę św., nikt nam też nie zabrania pełnić dobrych uczynków. Można bez przeszkód podejmować pokutę i publiczną modlitwę i pokutę, a jednak widzimy coraz mniej osób w kościele na niedzielnej Mszy św., coraz mniej młodych przystępujących do sakramentu bierzmowania i coraz mniej narzeczonych zawierających sakramentalny związek małżeński. U wielu osób, zwłaszcza młodych, obniżyła się także świadomość pojmowania sakramentu bierzmowania i Eucharystii jako daru i zadania. Tym wszystkim problemom wychodzi naprzeciw nowy program duszpasterski. Skonkretyzujmy jego cele.

 

2. Cele nowego programu duszpasterskiego

Głównym celem rozpoczynającego się wkrótce nowego programu duszpasterskiego będzie przybliżenie młodzieży i dorosłych do osoby Ducha Świętego. Ważnym będzie to, aby lepiej zapoznać się z darami Ducha Świętego: darem mądrości, rozumu, rady, męstwa, umiejętności, pobożności, bojaźni Bożej – jako uzdolnieniami, które należy rozwijać w stałym kontakcie i pod kierunkiem Boskiego Dawcy tych darów. Z darów tych, przy naszym współdziałaniu, mogą się rodzić „owoce Ducha Świętego”, które wymienia św. Paweł Apostoł w Liście do Galatów. Apostoł wymienia aż dziewięć następujących owoców Ducha: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie (por. Ga 5,22-23a). Ważnym zadaniem będzie, aby pomóc osobom bierzmowanym wejść głębiej w rzeczywistość Bożą i wyzwolić w nich energię do podjęcia świadczenia o Chrystusie, na wzór Apostołów, obdarzonych darami Ducha Świętego w Wieczerniku. Gdy zstąpił na nich Duch Święty, przeobraził ich w nowych ludzi, uczynił ich apostołami, którzy poszli odważnie i pokornie głosić Ewangelię aż po krańce ziemi. W tym dziele ewangelizacji nikt i nic nie zdołało ich powstrzymać. Trzeba także nam dzisiaj podjąć wysiłek, aby Duch Boży przekształcał ludzi biernych w czynnych, biorących w dających, słuchających w mówiących, obojętnych w duchowo wrażliwych, uczniów w świadków.     

Komisja Duszpasterska Konferencji Episkopatu Polski przygotowała pięć specjalnych zeszytów, które będą służyć pomocą dla pasterzy Kościoła, a także wiernym świeckim w podjęciu nakreślonego programu duszpasterskiego. Są to: zeszyt teologiczno-pastoralny, katechetyczny, liturgiczny, homiletyczny i maryjny. Zeszyt pierwszy wprowadza w tematykę dwóch lat nakreślonego programu. Jak już wcześniej nadmieniono, w pierwszym roku będzie chodziło o głębsze uświadomienie sobie przyjęcia Ducha Świętego, w drugim – o misję, którą powinniśmy podjąć jako członkowie Kościoła, by wyjść z Wieczernika i pójść w świat głosić Jezusa Chrystusa swoją osobą i działaniem. Adresatami tak nakreślonego programu są wszyscy ochrzczeni i bierzmowani. Umocnienie do dawania świadectwa o Chrystusie zmartwychwstałym mogą czerpać z Eucharystii i z sakramentu pokuty i pojednania. Pozostałe zeszyty: katechetyczny, liturgiczny, homiletyczny i maryjny, zawierają praktyczne wskazówki przede wszystkim dla duszpasterzy i katechetów, ale także dla pozostałych wiernych.      

Po nakreśleniu nowego programu duszpasterskiego i jego celów, w kontekście ogłoszonego dzisiaj Słowa Bożego, przypomnijmy sobie, jak wyglądała współpraca z Duchem Świętym niebieskich patronów tego sanktuarium: Matki Najświętszej i św. Jana Pawła II oraz patrona dnia dzisiejszego – św. Karola Boromeusza.  

3. Duch Święty w życiu Najświętszej Maryi Panny, św. Karola Boromeusza i św. Jana Pawła II 

a) Duch Święty w życiu Maryi

W dzisiejszej kolekcie, we wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, modliliśmy się słowami: „Boże, Ty przygotowałeś w Sercu Najświętszej Maryi Panny godne mieszkanie dla Ducha Świętego, spraw, abyśmy przez wstawiennictwo Najświętszej Maryi Dziewicy stali się świątynią Twojej chwały”. Maryja z woli i mocy Pana Boga stała się najpiękniejszym mieszkaniem dla Ducha Świętego. Duch Święty wypełniał Ją od chwili niepokalanego poczęcia. Przebywał w Jej sercu całe ziemskie życie. W czasie zwiastowania Maryja dowiedziała się, że w mocy Ducha Świętego pocznie w sobie Syna Bożego, Mesjasza, Zbawcę świata: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym” (Łk 1,35). W mocy Ducha Świętego Maryja wiernie wypełniała wolę Bożą, będąc także przy śmierci swego Syna pod krzyżem na Golgocie. Była najpełniej z ludzi wypełniona Duchem Świętym, dlatego stała się najpiękniejszym i najświętszym człowiekiem na ziemi w dziejach świata. Nazywamy Ją Oblubienicą, Przybytkiem Ducha Świętego. Wpatrujemy się w Nią jako wzór naszego życia dla Boga i dla człowieka.     

b) Duch Święty w życiu św. Karola Boromeusza (1538-1584)

Św. Karol Boromeusz, patron dnia dzisiejszego i patron Karola Wojtyły, żył w trudnym XV wieku, wieku potarganym wybuchem reformacji. Został najpierw kreowany przez Papieża Piusa IV kardynałem. Dopomógł Papieżowi doprowadzić do końca obrady Soboru Trydenckiego (1545-1563). W roku 1560 został mianowany arcybiskupem Mediolanu. Tu zasłynął jako gorliwy pasterz. Przeprowadził 13 synodów diecezjalnych i 5 prowincjonalnych. Odbył ogromną ilość wizytacji biskupich; wydał liczne instrukcje duszpasterskie; pozakładał wiele zakładów nauczania i hospicjów studenckich. Założył pierwsze po Soborze Trydenckich seminarium duchowne. Wygłaszał mnóstwo kazań, przewodniczył nabożeństwom przebłagalnym i procesjom pokutnym, pielgrzymował do wielu sanktuariów włoskich. Zdobywał serca swych diecezjan niestrudzoną dobroczynnością. Kościół, wynosząc go niedługo po śmierci do chwały ołtarzy (1602 – beatyfikacja; 1610 – kanonizacja), orzekł, że całą swoją tak bogatą działalność, duszpasterską i reformatorską, prowadził w mocy Ducha Świętego w miłości do Chrystusa i Jego Kościoła.  

c) Duch Święty w życiu i działalności św. Jana Pawła II

Znany jest epizod z dzieciństwa św. Jana Pawła II, który sam Papież kilkakrotnie przywoływał podczas swego pontyfikatu. Było to upomnienie ojcowskie ojca Karola wobec syna Karola: „Karolu, ty za mało modlisz się do Ducha Świętego”. Ojciec wziął do ręki książeczkę do nabożeństwa swojego syna i pokazał mu modlitwę do Ducha Świętego, którą powinien codziennie odmawiać.  Papież pamiętał o tym ojcowskim wskazaniu przez całe swe życie. Dziś, gdy z perspektywy spoglądamy na pontyfikat św. Jana Pawła II, możemy śmiało powiedzieć, że to jego wielkie życiowe dzieło: nauczanie, osobista pobożność i świętość, że to wszystko wyrosło z otwarcia się na Ducha Świętego, ze współdziałania z Jego darami. Można powiedzieć, że św. Jan Paweł II pokazał nam wszystkim, jak żyć łaską sakramentu chrztu i bierzmowania, łaską sakramentu święceń.   

Zakończenie

Drodzy bracia i siostry, wszystkim nam jest potrzebna odnowa w Duchu Świętym. Duch Święty jest duszą Kościoła. W prefacji o Duchu Świętym modlimy się: „Ty w każdym czasie udzielasz swojemu Kościołowi odpowiednich darów i nim kierujesz. Mocą Ducha Świętego tak podtrzymujesz swój Kościół w wierności, że w doświadczeniach nie przestaje Ciebie wzywać, a wśród radości Tobie składa dziękczynienie, przez naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Bądźmy zatem otwarci na dary Ducha Świętego. Rozwijajmy dawane nam przez Niego uzdolnienia dla umysłu i serca. W mocy Ducha Świętego zmieniajmy siebie i świat na lepszy. W mocy Ducha Świętego odkrywajmy prawdę i czyńmy ją w miłości. Amen. 

Aktualizacja 8 listopada 2017 (20:21)

NaszDziennik.pl