W ostatnim czasie zrobiło się głośno wokół byłych esbeków, którzy są przerażeni projektem Solidarnej Polski dotyczącym dalszej redukcji ich emerytur i apelują o pomoc do postkomunistów. Brak mi słów, by odpowiednio skomentować bezczelność i zuchwałość ich roszczeń. Ci oprawcy mają przecież zdecydowanie wyższe emerytury i lepszą opiekę ze strony państwa niż ich ofiary.
Przerażające jest to, że choć tyle lat już minęło od 1989 roku, do tej pory nie rozwiązano skutecznie tego problemu. Co prawda nastąpiła redukcja emerytur esbeckich, w gruncie rzeczy była ona niewielka i te świadczenia nadal są stosunkowo wysokie. Dla porównania – działacze „Solidarności” często dostają dużo niższe emerytury. To jest po prostu niedopuszczalne!
Według mnie, najlepszym rozwiązaniem w tej sytuacji będzie przyznanie jedynie emerytur minimalnych dawnym funkcjonariuszom Służb Bezpieczeństwa, którzy całe życie przepracowali w tej instytucji. Przyznanie im najniższych świadczeń emerytalnych, czyli ok. 700-800 złotych, będzie rozsądne jedynie ze względów humanitarnych. Uważam, że tak ta sprawa powinna zostać załatwiona.
Deklaracje esbeków, że pracowali legalnie w działającej ówcześnie zgodnie z prawem instytucji i obniżanie im emerytur jest nieuczciwe, są bezpodstawne. Trudno mi powiedzieć, jak polskie sądy się do tego ustosunkują. Dla mnie nie jest to istotne, czy Służby Bezpieczeństwa były legalne, czy nie. Ważne natomiast jest to, że były organami przestępczymi, których działalność była wymierzona w niepodległość Polski i prawa człowieka. Byli esbecy powinni się cieszyć, że otrzymują jakiekolwiek świadczenia od państwa, bo właściwie one im nie przysługują.
Uważam, że ofiary działań funkcjonariuszy Służb Bezpieczeństwa powinny przeciwdziałać honorowaniu swoich oprawców przez organizowanie protestów, manifestacji czy zbieranie podpisów. Sam chętnie poprę tego typu działania.
Autor jest historykiem, nauczycielem akademickim, politykiem, profesorem nauk humanistycznych.
