Urodziła się w 1817 roku w Nysie na Śląsku w niemieckiej rodzinie. Dzięki religijnej atmosferze panującej w domu od najmłodszych lat uczyła się miłosierdzia, wrażliwości i dzielenia się tym, co posiadała, z najbiedniejszymi. Jako dziewczynka straciła ojca, a w wieku 23 lat matkę. Jej starsza siostra, Matylda, poznała Klarę Wolff, młodą tercjarkę franciszkańską, która zajmowała się chorymi i cierpiącymi. Postanowiła przyłączyć się do Klary wraz z Marią oraz jej przyjaciółką Franciszką Werner. W 1842 roku w kościele św. Jakuba w Nysie wszystkie trzy złożyły śluby i dały początek Stowarzyszeniu św. Elżbiety Węgierskiej. Celem stowarzyszenia było zajmowanie się chorymi. Dziewczyny objęły opieką bardzo wiele chorych w ich własnych domach. Dzieło przeżywało na początku różne trudności, oskarżenia, plotki, które kończyły się nawet przesłuchaniami na policji oraz zawieszeniem działalności.
Matylda zmarła zarażona tyfusem w 1846 roku, Klara zginęła w wypadku w drodze do chorego w 1853 roku.
W 1859 roku udało się zatwierdzić zgromadzenie na prawie biskupim. Maria została główną przełożoną.
Matka Maria w ciszy i bez rozgłosu, z wielką miłością i miłosierdziem pomagała biednym, opuszczonym chorym, sierotom, dzieciom i młodzieży. Uczyła też współsiostry, by z wielką troską niosły pomoc chorym, cierpiącym, opuszczonym w domach prywatnych i w szpitalach, oraz prosiła je, aby z życzliwością opiekowały się osobami starszymi i były obecne przy łóżku umierającego człowieka. Troszczyła się także o najmniejszych w sierocińcach, żłobkach, przedszkolach, ochronkach i szkołach. Organizowała dla dziewcząt kursy w dziedzinie gospodarstwa domowego i robót ręcznych.
Jeszcze za życia matki Marii zgromadzenie podjęło posługę w Szwecji i w niemieckiej diasporze, w Prusach Wschodnich i Zachodnich. Ta posługa nie ograniczała się tylko do pielęgnacji chorych w ich domach. Siostry otwierały szpitale, prowadziły szkoły pielęgniarskie, a gdy trzeba było, służyły rannym i jeńcom na froncie podczas wojny duńsko-pruskiej (1864 r.), wojny austriacko-pruskiej (1866 r.) i wojny niemiecko-francuskiej (1870 r.). W chwili śmierci Marii zgromadzenie liczyło prawie 500 osób w 87 domach.
Maria Merkert zmarła w 1872 roku, uzyskawszy dla zgromadzenia dekret pochwalny Papieża Piusa IX.
„Bóg nie wymaga zbyt wielu spraw od nas, lecz im więcej staramy się wypełniać je dobrze i dla Jego większej chwały, tym więcej doznamy Jego szczególnej miłości i łaski”.
