Słowa te wyrażają głęboko zakorzenione w świadomości Kościoła przekonanie o królewskiej godności Jezusa Ukrzyżowanego. Tę prawdę Kościół przypomina szczególnie uroczyście w Wielki Piątek, podczas adoracji Krzyża. Dziś, kiedy jesteśmy świadkami brutalnej walki z krzyżem Chrystusa w świecie, przypominanie prawdy o krzyżu jest szczególnie potrzebne. „Oto Bóg królował z drzewa!” – słowa te stanowią także tytuł cennego artykułu ks. Antoniego Troniny, znanego biblisty, emerytowanego profesora KUL, zamieszczonego w książce pt. „Krzyż Twój wielbimy”. Autor przywołał w nim znany obraz Jana Matejki, ilustrujący wizję chrztu Polski, którego 1050. rocznica przypada w 2016 r. Oto nad zgromadzonymi przedstawicielami wszystkich stanów góruje wielki krzyż, o który opiera się książę Mieszko I, uosabiający nowo powstałe państwo polskie. Od tamtego czasu ten znak zbawczej miłości Boga będzie wskazywał synom i córkom tej ziemi kierunek ku Niebu i ku ludziom. I choć w dziejach Narodu Polskiego będą podejmowane próby, w imię nowoczesności i tzw. postępu, usunięcia krzyża z ludzkich serc i z przestrzeni publicznej, to na zawsze pozostanie on niewzruszonym drogowskazem dla wierzących w Chrystusa oraz memento dla niewierzących i obojętnych w wierze.
Krzyż Jezusa uczy i zobowiązuje
– Krzyż jako „tron”, na którym „zasiadł” Chrystus, składając siebie w ofierze za grzechy świata, ukazuje wielkość Bożej miłości.
– Krzyż odsłania przed ludzkością tajemnicę królowania Boga, który jest Panem dziejów, i tajemnicę Jego królestwa, które objawi w pełni na końcu czasów, gdy będą zwyciężeni jego nieprzyjaciele i gdy zostanie pokonana śmierć (por. 1 Kor 15,25-26). Droga do tego królestwa nie jest łatwa; nie dopuszcza skrótów. Od pielgrzyma wymaga przyjęcia pełnej prawdy o zbawczej miłości Boga, objawianej w historii człowieka.
– Królowanie Jezusa z drzewa krzyża jest panowaniem Jego łaski, prawdy, sprawiedliwości, miłości i pokoju, a najistotniejszym tego aktem jest odkupienie człowieka. Jezus zapewnia, że będą mieli w nim udział ci wszyscy, którzy w Niego wierzą, których serca są wolne od żądzy panowania nad drugim człowiekiem, od czynienia innym krzywdy; ludzie, którzy nie są zniewoleni dobrami materialnymi i zgubnymi przyjemnościami, którzy są wewnętrznie wolni, zwyciężając w sobie chciwość i egoizm. Innymi słowy, wszyscy ci, dla których najcenniejszym skarbem jest Bóg i życie; ci, którzy zasiewają w swoim otoczeniu pokój, miłość i dobro; ci, którzy przerzucają mosty pomiędzy Niebem i ziemią.
„Nie wstydźcie się krzyża. Starajcie się na co dzień podejmować krzyż i odpowiadać na miłość Chrystusa. Brońcie krzyża […]. Niech przypomina o naszej chrześcijańskiej godności i narodowej tożsamości” – wołał Ojciec Święty Jan Paweł II 6 czerwca 1997 r. w Zakopanem. Króluj nam, Chryste, z drzewa krzyża! Bądź Panem naszego życia oraz źródłem miłości i pokoju dla niespokojnego świata.
O wielkiej sile, jaka bije niczym światło od krzyża Chrystusowego, bardzo trafnie mówią słowa wiersza poetki Aliny Doroty Paul pt. „Źródło błogosławieństwa”.
Jeśli jest we mnie spokój
to z krzyża
Jeśli jest we mnie dobroć
to z krzyża
Jeśli jest we mnie mądrość
to tylko z Krzyża Chrystusowego.
Jakże więc
nie uczcić Cię
nie uwielbić
nie przyklęknąć
przed Tobą
Krzyżu Zbawiciela
ozdobo kościołów naszych
ozdobo dróg i gór naszych
ozdobo wiary naszej
zwycięski znaku Ojczyzny naszej
źródło błogosławieństwa
