Szlaków, które wiodą na Tarnicę, jest kilka: z Wołosatego, z Mucznego, z Ustrzyk Górnych oraz z Pszczelin, i każdy uczestnik Drogi Krzyżowej wybiera odpowiedni dla siebie. Pierwsze zorganizowane grupy wyruszyły z Wołosatego i Ustrzyk Górnych już o świcie. Pozostałe uczynią to w godzinach porannych i przedpołudniowych.
O tym, że nabożeństwo Drogi Krzyżowej na Tarnicę nie jest odgórnie organizowane ani prowadzone, dlatego każdy uczestnik bierze na siebie odpowiedzialność i konsekwencje, przypominał ks. prof. Kazimierz Bełch z Duszpasterstwa Turystycznego Archidiecezji Przemyskiej. Kapłan jednocześnie zwraca uwagę, że Droga Krzyżowa, mimo iż wiedzie szklakami turystycznymi, nie jest wyprawą turystyczną, ale przeżyciem duchowym, któremu towarzyszy trud pielgrzymowania, dlatego tym bardziej podczas marszu wskazana jest powaga i skupienie.
– Warto zadbać, aby wyjście na Tarnicę lub na inny szczyt w tym szczególnym dniu, jakim jest Wielki Piątek, było przejrzystym świadectwem naszej wiary, rozjaśnionym miłością Boga i bliźniego, z sercem wypełnionym intencjami naszymi i naszych bliskich. Wspinaczka na szczyt to niełatwa droga, dlatego warto zadbać o odpowiednie pożywienie z uwzględnieniem, że obowiązuje ścisły post oraz termos z gorącą herbatą. Warto też pamiętać, że droga na Tarnicę wiedzie przez obszar Bieszczadzkiego Parku Narodowego, gdzie obowiązują określone zasady, stąd konieczne jest dostosowanie się do przepisów porządkowych – przypomina ks. prof. Kazimierz Bełch, który od lat towarzyszy wielkopiątkowym pątnikom.
Uczestnicy Drogi Krzyżowej, którzy nie zdążą powrócić do swoich parafii, będą mogli wziąć udział Liturgii Wielkiego Piątku o godz. 16.00 w kościele parafialnym pw. św. Anny w Ustrzykach Górnych.
Droga Krzyżowa na Tarnicę w Wielki Piątek ma długą tradycję i sięga 1982 r. Jest także hołdem złożonym św. Janowi Pawłowi II, który na Tarnicę wyszedł dwukrotnie: pierwszy raz 5 sierpnia 1953 r., a drugi raz już jako biskup na początku lat 60. Na szczycie znajdują się metalowy 6,5-metrowy krzyż oraz tablica. W 1987 r. turyści z Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Rzeszowie wynieśli je tam potajemnie, na ramionach. Uczynili to na pamiątkę wędrówek Karola Wojtyły po Bieszczadach oraz aby uczcić trzecią pielgrzymkę Papieża Polaka do Ojczyzny.
