Zamyślenia czerwcowe ks. bp. Józefa Zawitkowskiego
Smutno mi, Boże!
Są zewnętrzne powody mojego smutku.
Coś straciłem, coś mi grozi, ale to nie wszystko.
Dlaczego jesteś smutny?
Nie jestem.
Tak mi się tylko gęba ułożyła, jakby chciała płakać.
Znam dzieci, u których nigdy nie widziałem uśmiechu.
Widziałem gęby straszne, mordy pokancerowane.
Są też twarze z wytrenowanym uśmiechem, na zawołanie – na czis!
Psychologowie mi pomogą, że długi smutek może stać się rozpaczą albo depresją.
Rozpacz może doprowadzić do decyzji – skończyć z tą męką, czyli popełnić samobójstwo.
Choć mi tak niebo
Ty złocisz i morze
Smutno mi, Boże!
Unika więc człowiek i broni się przed smutkiem.
Szuka rozrywki w narkotykach, szuka świata iluzji, w alkoholu utraty przytomności, w seksie zadowolenia, ale to tylko chwilowe, wraca człowiek do rzeczywistości, a ta jest gorsza niż poprzednia.
Świat nie lubi przysmutów.
Sam siebie nie lubię smutnego.
Jak się więc pozbyć smutku?
Pocieszyć drugiego.
Litować się nad sobą to pognębiać się w żałobie.
Powiedzieć komuś: Nie płacz! To ratunek.
Przecież nie jesteś sam.
Rozchmurz się, chłopie, bo na smutno umrzesz!
Nikt Ci nie pomoże.
Wszyscy tylko radzą.
Musisz poradzić sobie sam. Jak?
Zobacz się w lustrze i uśmiechnij się do siebie.
Postój w kolejce w przychodni.
Zobaczysz, że ci chorzy są pociechą dla zdrowych i mocnych.
Wierzysz Ty jeszcze Bogu?
Przeżyłeś Ty radość dobrej spowiedzi?
Zapatrzyłeś się kiedy w oczy dziecka po Pierwszej Komunii Świętej?
W oczach jest radość, bo w sercu jest Bóg.
Księże, to mój utracony raj.
Ta pierwsza radość już nigdy nie wróci. Wróci!
Odmów kiedyś sam Litanię do Serca Jezusowego i zatrzymaj się przy wezwaniu: Serce Jezusa, źródło wszelkiej pociechy.
Patrz, blisko jesteś źródła i jesteś niepocieszony?
Już jestem!
O, graj mi, ziemio organistko!
Uśmiechnij się!
I to wszystko!
